GŁADKA SZABLA HUSARSKA WZ 1750 B/POCH NA TABLO

4
Producent: PŁATNERZE
Dostępność:
DOSTĘPNY
szt.
Cena netto: 300,81 zł / szt. 370,00 zł / szt.



GŁADKA SZABLA HUSARSKA WZ 1750 B/POCH NA TABLO


Producent: Płatnerze (WZ 1750 GŁADKA)

Dane techniczne:

Długość: 92 cm
Waga: 1,2 kg

Szabla husarska to szabla bojowa polskiej jazdy (w tym husarii) używana w XVII i XVIII wieku. Zastąpiła XVI – wieczną szablę węgiersko – polską.

Szabla ta posiadała kołowo zakrzywioną głownię z tzw. piórem na sztychu. Jelec w formie prawie całkowicie zamkniętej w celu ochrony dłoni i zwiększenia masy rękojeści. Głowica rękojeści lekko wysunięta ku przodowi. Posiadała również paluch – pierścień dostosowany do oparcia kciuka, wzmacniający uchwyt i ułatwiający wykonywanie cięć. Górna część głowni zatępiona, służąca do blokowania ciosów przeciwnika. Szabla ta dostosowana była do wykonywania nawet najbardziej skomplikowanych ataków. Uznawana za najlepszą kawaleryjską szablę świata.

Prezentowana szabla jest wierną repliką oryginalnej szabli polskiej husarii.

Obie strony ostrza są gładkie ale dostosowane do grawerunku.

Zestaw zawiera również drewniane tablo.

Długość tabla: 110 cm
Wysokość tabla: 20 cm
Waga tabla: 2 kg

Rys historyczny:

Historia szabli w wojsku polskim sięga drugiej połowy XV wieku. Trafiła ona do Polski za pośrednictwem Węgier, utrzymujących kontakty z Turkami.
Początkowo była wyłącznie bronią lekkozbrojnej jazdy i piechoty, lecz nawet rycerstwo, posługujące się podczas bitew mieczem, chętnie korzystało z szabli w czasie podróży, polowań i rozmaitych świąt. Służyła im przede wszystkim tam, gdzie występowali bez zbroi, a chcieli mieć przy boku skuteczną broń.
Do początku XVI wieku szabla zyskała w Polsce olbrzymią popularność. Już w 1503 roku na ulicach Krakowa mawiano, że nikt nie chciał kupować mieczy, wszyscy woleli szablę.


Tak szybka kariera szabli związana była z najazdami rabunkowymi Tatarów Krymskich na ziemie Rzeczypospolitej. Kawaleria tatarska, uzbrojona w łuki i niekiedy również szable była przede wszystkim bardzo mobilna i nieuchwytna. Atakowali w niewielkich grupach nazywanych besz-basz (pięć głów). Adoptowanie szabli do uzbrojenia polskiej jazdy było militarną koniecznością tamtych niespokojnych czasów. Najazdy Chanatu Krymskiego na Rzeczpospolitą były szczególnie częste w latach 1474-1534 oraz w latach 1605-1633. Najazdy te, liczne wojny z Rosją, a także przymierze wojskowe Tatarów z Kozakami (1648-1654) wymusiły zmiany w polskim wojsku, które wykraczały poza modernizację uzbrojenia. Po reformach sejmu w 1562 r. stałe wojsko zaciężne, zwane obroną potoczną zastąpione zostało przez wojsko kwarciane, utrzymywane z ¼ dochodów króla.
Ponadto na początku XVI stulecia wypracowano nowy szyk bojowy jazdy zwany starym urządzeniem polskim. Dwa silne hufce (czelny i walny) ustawione jeden za drugim wspomagane były na flankach przez trzy linie mniejszych hufczyków – posiłkowe, czarne i stracenia. W drugiej połowie XVI wieku włączono do szyku oddziały piechoty i artylerii.

Husaria będąca początkowo lekkozbrojną jazdą w połowie XVI wieku przejęła rolę kopijników. Uzbrojeni w kopie (tylko towarzysze), szable, napierśniki i napleczniki oraz hełmy (często kapaliny), husarze stanowili trzon polskiej armii. Od lat 30. XVII wieku liczebność husarii była stopniowo ograniczana ze względu na wysokie koszty utrzymania. Zrezygnowano z napleczników na rzecz lamparcich i tygrysich skór.  Zaczęto używać pistoletów. W latach 90. XVII wieku, pod koniec wojen z Turcją, zamiast kopii towarzysze uzbrajani byli w muszkiety.
Husaria przesądziła o spektakularnych wygranych w takich bitwach jak: bitwa pod Curtea de Arges (1600), bitwa pod Kircholmem (1605), bitwa pod Kłuszynem (1610), bitwa pod Chocimiem (1621) czy bitwa pod Wiedniem (1683). Przetrwała do połowy XVIII wieku.