POLSKA SZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM Z XVII W Z POCHWĄ NA TABLO

8
Producent: PŁATNERZE
Dostępność:
DOSTĘPNY
szt.
Cena netto: 552,85 zł / szt. 680,00 zł / szt.



POLSKA SZABLA HUSARSKA  Z PALUCHEM Z XVII W Z POCHWĄ NA TABLO

 


Producent: Płatnerze  (WZ 1750/P )

Dane techniczne:

Długość: 95 cm
Waga: 2 kg

Szabla husarska, to zwyczajowe określenie szabli używanych przez jazdę polską (głównie przez husarię)  w  XVII i XVIII-wiecznej Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Szabla ta była rozwinięciem szabli węgiersko – polskiej z XVI wieku, łączącą ze sobą również najlepsze cechy szabli tureckich i zachodnioeuropejskich.

Była to broń idealna do walki konnej, której konstrukcja pozwalała na szybkie i silne uderzenia. Ciężka i zarazem zamknięta rękojeść (przedłużony jelec - kabłąk) chroniła dłoń i dawała lepszą kontrolę nad szablą podczas natarcia. Dodatkowo kontrolę nad bronią i komfort w jej użytkowaniu zwiększał metalowy kaptur na tylnej części rękojeści. Mosiężny lub stalowy paluch, znajdujący się pośrodku jelca, dostosowany do oparcia kciuka wzmacniał uchwyt, chronił przed ześlizgnięciem się po głowni ostrza przeciwnika, a także pozwalał na szybsze wykonanie kolejnego cięcia. Jelec z wąsami zapewniał szabli husarskiej długą żywotność – wzmacniał ją w miejscu gdzie głownia połączona była z rękojeścią. Głownia szabli wykończona była piórem, będącym obustronnym ostrzem, co umożliwiało zadawanie pchnięć.

Prezentowany model jest wierną repliką oryginalnych szabli husarskich.

Z jednej strony ostrza wygrawerowany jest napis „HUSSARIA”, natomiast z drugiej „JESUS MARIA JOSEF SPES MEA”.

W zestawie znajduje się również stalowa pochwa oraz drewniane tablo.

Rys historyczny:

Historia szabli w wojsku polskim sięga drugiej połowy XV wieku. Trafiła ona do Polski za pośrednictwem Węgier, utrzymujących kontakty z Turkami.
Początkowo była wyłącznie bronią lekkozbrojnej jazdy i piechoty, lecz nawet rycerstwo, posługujące się podczas bitew mieczem, chętnie korzystało z szabli w czasie podróży, polowań i rozmaitych świąt. Służyła im przede wszystkim tam, gdzie występowali bez zbroi, a chcieli mieć przy boku skuteczną broń.
Do początku XVI wieku szabla zyskała w Polsce olbrzymią popularność. Już w 1503 roku na ulicach Krakowa mawiano, że nikt nie chciał kupować mieczy, wszyscy woleli szablę.


Tak szybka kariera szabli związana była z najazdami rabunkowymi Tatarów Krymskich na ziemie Rzeczypospolitej. Kawaleria tatarska, uzbrojona w łuki i niekiedy również szable była przede wszystkim bardzo mobilna i nieuchwytna. Atakowali w niewielkich grupach nazywanych besz-basz (pięć głów). Adoptowanie szabli do uzbrojenia polskiej jazdy było militarną koniecznością tamtych niespokojnych czasów. Najazdy Chanatu Krymskiego na Rzeczpospolitą były szczególnie częste w latach 1474-1534 oraz w latach 1605-1633. Najazdy te, liczne wojny z Rosją, a także przymierze wojskowe Tatarów z Kozakami (1648-1654) wymusiły zmiany w polskim wojsku, które wykraczały poza modernizację uzbrojenia. Po reformach sejmu w 1562 r. stałe wojsko zaciężne, zwane obroną potoczną zastąpione zostało przez wojsko kwarciane, utrzymywane z ¼ dochodów króla.
Ponadto na początku XVI stulecia wypracowano nowy szyk bojowy jazdy zwany starym urządzeniem polskim. Dwa silne hufce (czelny i walny) ustawione jeden za drugim wspomagane były na flankach przez trzy linie mniejszych hufczyków – posiłkowe, czarne i stracenia. W drugiej połowie XVI wieku włączono do szyku oddziały piechoty i artylerii.

Husaria będąca początkowo lekkozbrojną jazdą w połowie XVI wieku przejęła rolę kopijników. Uzbrojeni w kopie (tylko towarzysze), szable, napierśniki i napleczniki oraz hełmy (często kapaliny), husarze stanowili trzon polskiej armii. Od lat 30. XVII wieku liczebność husarii była stopniowo ograniczana ze względu na wysokie koszty utrzymania. Zrezygnowano z napleczników na rzecz lamparcich i tygrysich skór.  Zaczęto używać pistoletów. W latach 90. XVII wieku, pod koniec wojen z Turcją, zamiast kopii towarzysze uzbrajani byli w muszkiety.
Husaria przesądziła o spektakularnych wygranych w takich bitwach jak: bitwa pod Curtea de Arges (1600), bitwa pod Kircholmem (1605), bitwa pod Kłuszynem (1610), bitwa pod Chocimiem (1621) czy bitwa pod Wiedniem (1683). Przetrwała do połowy XVIII wieku.