POLSKA SZABLA HUSARSKA WZ 1750 Z PALUCHEM BEZ POCHWY grawerowana plus chwost

POLSKA SZABLA HUSARSKA  Z PALUCHEM BEZ POCHWY

Dane techniczne:

Wymiary:

Długość szabli bez pochwy: ok 90 cm

Długość klingi: ok 78 cm

Grubość ostrza przy rękojeści: ok 4 mm
Szerokość ostrza przy rękojeści: ok 3,6 cm



Waga bez pochwy: ok 1,2 kg   

Szabla husarska to typ szabli używanych przez różne formacje polskiej jazdy (również przez husarię) w XVII i XVIII wieku. Jej pierwowzorem była szabla węgiersko-polska z XVI wieku.

Szabla ta miała zakrzywioną kołowo głownię. Jej dolną część stanowiło tzw. pióro ? obustronne ostrze umożliwiające zadawanie pchnięć. Rękojeść wzmocniona była rozbudowanym jelcem z wąsami oraz kapturem, które dodawały jej ciężkości. Dzięki temu szablą było znacznie łatwiej operować. Ponadto jelec z niemal całkowicie zamkniętym kabłąkiem oraz tzw. paluch chroniły dłoń przed ostrzem nieprzyjaciela. Paluch dodatkowo poprawiał kontrolę nad szablą i umożliwiał szybsze cofanie ręki i wykonywanie kolejnych cięć. Głowica rękojeści była lekko wysunięta ku przodowi.

Prezentowana replika posiada wygrawerowany napis ?JESUS MARIA JOSEF SPES MEA? na jednej stronie ostrza oraz ?HUSSARIA? na drugiej. Wykonana jest z najwyższej jakości stali toledańskiej.

W cenę nie wlicza się zaprezentowanego stojaka.

Rys historyczny:

Historia szabli w wojsku polskim sięga drugiej połowy XV wieku. Trafiła ona do Polski za pośrednictwem Węgier, utrzymujących kontakty z Turkami.
Początkowo była wyłącznie bronią lekkozbrojnej jazdy i piechoty, lecz nawet rycerstwo, posługujące się podczas bitew mieczem, chętnie korzystało z szabli w czasie podróży, polowań i rozmaitych świąt. Służyła im przede wszystkim tam, gdzie występowali bez zbroi, a chcieli mieć przy boku skuteczną broń.
Do początku XVI wieku szabla zyskała w Polsce olbrzymią popularność. Już w 1503 roku na ulicach Krakowa mawiano, że nikt nie chciał kupować mieczy, wszyscy woleli szablę.

Tak szybka kariera szabli związana była z najazdami rabunkowymi Tatarów Krymskich na ziemie Rzeczypospolitej. Kawaleria tatarska, uzbrojona w łuki i niekiedy również szable była przede wszystkim bardzo mobilna i nieuchwytna. Atakowali w niewielkich grupach nazywanych besz-basz (pięć głów). Adoptowanie szabli do uzbrojenia polskiej jazdy było militarną koniecznością tamtych niespokojnych czasów. Najazdy Chanatu Krymskiego na Rzeczpospolitą były szczególnie częste w latach 1474-1534 oraz w latach 1605-1633. Najazdy te, liczne wojny z Rosją, a także przymierze wojskowe Tatarów z Kozakami (1648-1654) wymusiły zmiany w polskim wojsku, które wykraczały poza modernizację uzbrojenia. Po reformach sejmu w 1562 r. stałe wojsko zaciężne, zwane obroną potoczną zastąpione zostało przez wojsko kwarciane, utrzymywane z ? dochodów króla.
Ponadto na początku XVI stulecia wypracowano nowy szyk bojowy jazdy zwany starym urządzeniem polskim. Dwa silne hufce (czelny i walny) ustawione jeden za drugim wspomagane były na flankach przez trzy linie mniejszych hufczyków ? posiłkowe, czarne i stracenia. W drugiej połowie XVI wieku włączono do szyku oddziały piechoty i artylerii.

Husaria będąca początkowo lekkozbrojną jazdą w połowie XVI wieku przejęła rolę kopijników. Uzbrojeni w kopie (tylko towarzysze), szable, napierśniki i napleczniki oraz hełmy (często kapaliny), husarze stanowili trzon polskiej armii. Od lat 30. XVII wieku liczebność husarii była stopniowo ograniczana ze względu na wysokie koszty utrzymania. Zrezygnowano z napleczników na rzecz lamparcich i tygrysich skór.  Zaczęto używać pistoletów. W latach 90. XVII wieku, pod koniec wojen z Turcją, zamiast kopii towarzysze uzbrajani byli w muszkiety.
Husaria przesądziła o spektakularnych wygranych w takich bitwach jak: bitwa pod Curtea de Arges (1600), bitwa pod Kircholmem (1605), bitwa pod Kłuszynem (1610), bitwa pod Chocimiem (1621) czy bitwa pod Wiedniem (1683). Przetrwała do połowy XVIII wieku.

Product safety information Manufacturer information